زمزمه ء عشق

روز مرگم

2010-11-22T21:58:00.000+03:30

روز مرگم، هر که شيون کند از دور و برم دور کنيد

همه را مســــت و خراب از مــــي انــــگور کنيـــــد

مزد غـسـال مرا سيــــر شــــرابــــــش بدهيد

مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهيد

بر مزارم مــگــذاريــد بـيـــايد واعــــــظ

پـيــر ميخانه بخواند غــزلــي از حــــافـــظ

جاي تلقــيـن به بالاي سرم دف بـــزنيـــد

شاهدي رقص کند جمله شما کـــف بزنيد

روز مرگــم وسط سينه من چـــاک زنيـد

اندرون دل مــن يک قـلمه تـاک زنـيـــــــد

روي قــبـــرم بنويـسيــد وفــــادار برفـــت

آن جگر سوخته خسته از اين دار برفــــت

اشک

2010-01-03T21:20:00.002+03:30

به زمين مي زني و مي شكني

عاقبت شيشة اميدي را

سخت مغروري و مي سازي سرد

در دلي, آتش جاويدي را

ديدمت, واي چه ديداري واي

اين چه ديدار دلازاري بود

بي گمان برده اي از ياد آن عهد

كه مرا با تو سر و كاري بود

ديدمت, واي چه ديداري واي

نه نگاهي, نه لب پرنوشي

نه شرار نفس پر هوسي

نه فشار بدن و آغوشي

اين چه عشقي است كه در دل دارم

مي گريزي ز من و در طلبت

من از اين عشق چه حاصل دارم

باز هم كوشش باطل دارم

باز لب هاي عطش كردة من

لب سوزان ترا مي جويد

مي تپد قلبم و با هر تپشي

قصة عشق ترا مي گويد

بخت اگر از تو جدايم كرده

مي گشايم گره از بخت, چه باك

ترسم اين عشق سرانجام مرا

بكشد تا به سرپردة خاك

خلوت خالي و خاموش مرا

تو پر از خاطره كردي, اي مرد

شعر من شعلة احساس منست

تو مرا شاعره كردي, اي مرد

آتش عشق به چشمت يكدم

جلوه ئي كرد و سرابي گرديد

تا مرا واله و بي سامان ديد

نقش افتاده بر آبي گرديد

در دلم آرزوئي بود كه مرد

لب جانبخش ترا بوسيدن

بوسه جان داد بروي لب من

ديدمت, ليك دريغ از ديدن

سينه اي, تا كه بر آن سر بنهم

دامني تا كه بر آن ريزم اشك

آه, اي آنكه غم عشقت نيست

مي برم بر تو و بر قلبت رشك

به زمين مي زني و مي شكني

عاقبت شيشة اميدي را

سخت مغروري و مي سازي سرد

در دلي, آتش جاويدي را

ساحل لطف

2010-01-03T21:07:00.006+03:30

بر روي ما نگاه خدا خنده ميزند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ايم

زيرا چو زاهدان سيه كار خرقه پوش

پنهان ز ديدگان خدا مي نخورده ايم

پيشاني ار ز داغ گناهي سيه شود

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ريا

نام خدا نبردن از آن به كه زير لب

بهر فريب خلق بگويي خدا خدا

ما را چه غم كه شيخ شبي در ميان جمع

بر رويمان ببست به شادي در بهشت

او ميگشايد ... او كه به لطف و صفاي خويش

گويي كه خاك طينت ما را ز غم سرشت

طوفان طعنه خنده ما زلب نشست

كوهيم و در ميانه دريا نشسته ايم

چون سينه جاي گوهر يكتاي راستيست

زين رو به موج حادثه تنها نشسته ايم

ماييم ... ما كه طعنه زاهد شنيده ايم

ماييم ... ما كه جامه تقوا دريده ايم

زيرا درون جامه به جز پيكر فريب

زين راهيان راه حقيقت نديده ايم

آن آتشي كه در دل ما شعله ميكشد

گر در ميان دامن شيخ اوفتاده بود

ديگر به ما كه سوخته ايم از شرار عشق

نام گناهكاره رسوا نداده بود

بگذار تا به طعنه بگويند مردمان

در گوش هم حكايت عشق مدام ‚ ما

هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق

ثبت است در جريده عالم دوام ما

دل آشفته

2009-12-21T20:52:00.002+03:30

من به مردی وفا نمودم و او پشت پا زد به عشق و امیدم

هر چه دادم به او حلالش باد غیر از آن دل که مفت بخشیدم

دل من کودکی سبکسر بود خود ندانم چگونه رامش کرد

او که میگفت دوستت دارم پس چرا زهر غم به جامش کرد

اگر از شهد آتشین لب من جرعه ای نوش کرد وشد سرمست

حسرتم نیست ز آنکه این لب را بوسه های نداده بسیار است

باز هم در نگاه خاموشم قصه های نگفته ای دارم

باز هم چون به تن کنم جامه فتنه های نهفته ای دارم

بازهم میتوان به گیسویم چنگی از روی عشق و مستی زد

باز هم می توان در آغوشم پشت پا بر جهان هستی زد

باز هم می دود به دنبالم دیدگانی پر از امید و نیاز

باز هم با هزار خواهش گنگ میدهندم به سوی خویش آواز

باز هم دارم آنچه را که شبی ریختم چون شراب در کامش

دارم آن سینه را که او میگفت تکیه گاهیست بهر آلامش

ز آنچه دادم به او مرا غم نیست حسرت و اضطراب و ماتم نیست

غیر از آن دل که پر نشد جایش بخدا چیز دیگرم کم نیست

کو دلم کو دلی که برد و ندادغارتم کرده داد میخواهم

دل خونین مرا چکار اید دلی آزاد و شاد میخواهم

دگرم آرزوی عشقی نیست بیدلان را چه آرزو باشد

دل اگر بود باز می نالید که هنوزم نظر باو باشد

او که از من برید و ترکم کرد پس چرا پس نداد آن دل را

وای بر من که مفت بخشیدم دل آشفته حال غافل را

وفا

2009-12-03T18:13:00.002+03:30

وفا نكردی و كردم، خطا ندیدی و دیدم
شكستی و نشكستم، بُریدی و نبریدم
اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت
كشیدم از تو كشیدم، شنیدم از تو شنیدم
كی ام، شكوفه اشكی كه در هوای تو هر شب
ز چشم ناله شكفتم، به روی شكوه دویدم
مرا نصیب غم آمد، به شادی همه عالم
چرا كه از همه عالم، محبت تو گزیدم
چو شمع خنده نكردی، مگر به روز سیاهم
چو بخت جلوه نكردی، مگر ز موی سپیدم
بجز وفا و عنایت، نماند در همه عالم
ندامتی كه نبردم، ملامتی كه ندیدم
نبود از تو گریزی چنین كه بار غم دل
ز دست شكوه گرفتم، بدوش ناله كشیدم
جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی
چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدم
به روی بخت ز دیده، ز چهر عمر به گردون
گهی چو اشك نشستم، گهی چو رنگ پریدم
وفا نكردی و كردم، بسر نبردی و بردم

ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم؟
مهرداد اوستا در جوانی عاشق دختری شده و قرار ازدواج می گذارند. دختر جوان به دلیل رفت و آمد هایی که به دربار شاه داشته ، پس از مدتی مورد توجه شاه قرار گرفته و شاه به او پيشنهاد ازدواج می دهد.

دوستان نزدیک اوستا که از این جریان باخبر می شوند، به هر نحوی که اوستا متوجه خیانت نامزدش نشود سعی می کنند عقیده ی او را در ادامه ی ارتباط با نامزدش تغییر دهند. ولی اوستا به هیچ وجه حاضر به بر هم زدن نامزدی و قول خود نمی شود . تا اینکه یک روز مهرداد اوستا به همراه دوستانش ، نامزد خود را در لباسی که هدیه ای از اوستا بوده ، در حال سوار شدن بر خودروی مخصوص دربار می بیند...
مهرداد اوستا ماه ها دچار افسردگی شده و تبدیل به انسانی ساکت و کم حرف می شود. سالها بعد از پیروزی انقلاب ، وقتی شاه از دنیا می رود ، زن های شاه از ترس فرح ، هر کدام به کشوری می روند و نامزد اوستا به فرانسه ..

در همان روزها ، نامزد اوستا به یاد عشق دیرین خود افتاده و دچار عذاب وجدان می شود. و در نامه ای از مهرداد اوستا می خواهد که او را ببخشد. اوستا نیز در پاسخ نامه ی او تنها این شعر را می سراید..

حالا یک بار ديگر شعر رو بخوانید

یادته

2009-11-20T16:43:00.004+03:30

روزای خیلی طلایی یادته؟ روز ترس از جدایی، یادته؟
روز تمرین اشاره یادته؟ شب چیدن ستاره یادته؟
شعرای کتاب درسی یادته؟ یادته گفتی می ترسی ،یادته؟
عکسمون تو قاب عکس و ، یادته؟ بله بدون مکث و یادته؟
دستمون تو دست هم بود یادته؟ غصه هامون کم کم بود، یادته؟
چشم نازت مال من بود یادته؟ دیدن من غدغن بود یادته؟
روزگار قهر و آشتی یادته؟ هیج کس و جز من نداشتی ، یادته؟
رویاهای آسمونی ،یادته؟ قول دادی پیشم بمونی، یادته؟
روزای بی غم و غصه یادته؟ ببینم اول قصه یادته؟
عصر ابراز علاقه یادته؟ خبر خوش کلاغه ،یادته؟
دست گرمت تو زمستون یادته؟ شونه من زیر بارون یادته؟
واسه خنده اجازه یادته؟ اونا که می گفتی رازه ؛ یادته؟
یادته فال های حافظ تو حیاط ؟ یادته قسم جون شاخه نبات؟
گل سرخا رو نچیدیم یادته؟ یه روزی هم و ندیدیم ؛ یادته؟
حرفامون سر صداقت یادته؟ تو ، تو مجازات خیانت ، یادته؟
پنهونی سر قرارا ، یادته؟ تأخیرات توی بهارا یادته؟
گوش ندادیم به نصیحت، یادته؟ گشتنت دنبال فرصت یادته؟
دستات و میخوام بگیرم یادته؟ راستی تو ، بی تو می میرم یادته؟
دونه دادن به کبوتر یادته؟ خاطرات توی دفتر یادته؟
فال با نیت رسیدن یادته؟ طعم قهوه رو چشیدن یادته؟
واسه فال قهوه رو خوردن یادته؟ روزی صد بار بی تو مردن ، یادته؟
یادته دعا، یادته دعای زیر طاقیا ؟ کنار بوته های عقاقیا ؟
زیر اون درخت گیلاس، یادته؟ با دوتا شاخه گل یاس؛ یادته؟
یادته گفتن راز ،به قاصدک ؟ یادته، چه قدر به هم گفتیم، کمک ؟
فکر بودن توی قایق یادته؟ تو به من گفتی شقایق، یادته؟
پیش هم بودیم نذاشتن، یادته؟ اونا ما رو دوست نداشتن ،یادته؟
نامه بدون امضاء یادته؟ اسم مستعار رویا ، یادته؟
طرح اون انگشتر من یادته؟ پاسخ مختصر من یادته؟
فال حافظ شب یلدا ، یادته؟ اسمم و گذاشتی شیدا یادته؟
چیزی خواستیم از خدامون یادته؟ مستجاب نشد دعامون، یادته؟
چشمون زدن حسودا یادته؟ چشامون شد مثل رودا ، یادته؟
گفتی ما باید جداشیم یادته؟
گفتی ما باید جداشیم یادته؟ گفتی باید بی وفاشیم ، یادته؟
یه دفه ازم بریدی ؛ یادته؟ خط رو اسم من کشیدی ؛یادته؟
گفتی عشق تو هوس بود یادته؟ گفتی خوب بود ولی، بس بود یادته؟
حلقه من دست تو دیدم؛ یادته؟
حلقه من دست تو دیدم یادته؟ کلی سرزنش شنیدم ؛ یادته؟
چشم من به چشمت افتاد یادته؟کاری که دست دلم داد ؛ یادته؟
حالا اومدم، همون جا وایسادم؛
حالا اومدم همون جا وایسادم که تقاضای تو رو جواب دادم
دراوردم از دسم انگشتر و، جا گذاشتمش همونجا ، دفتر و
اما قول دادم به قلبم و خدا، دیگه دل ندم به عشق آدما
حیف شعری که نوشتم یادته ؛ شعر من بدم باشه، زیادته، حیف شعری که نوشتم یادته
شعر من بده ولی، زیادته
...

خواب

2009-11-16T20:13:00.006+03:30

كاش میدانستی، بعد از آن دعوت زیبا

به ملاقات خودت

من چه حالی بودم

خبر دعوت دیدار، چو از راه رسید

پلك دل باز پرید

من سراسیمه به دل بانگ زدم

آفرین قلب صبور، زود برخیز عزیز

خاطرم را گفتم: زودتر راه بیفت

هر چه باشد، بلد راه تویی

ما یك عمر بدین خانه نشستیم وتو

تنها رفتی

بغض در راه گلو گفت:

مرحمت كم نشود

گوییا با من بنشسته دگر كاری نیست

جای ماندن چون دگر نیست،

از اینجا بروم

مژده دادم به نگاهم، گفتم:

نذر دیدار قبول افتاده است

و تپش های دلم را گفتم:

اندكی آهسته، آبرویم نبری

عقل، شرمنده به آرامی گفت:

راه را گم نكنیم!!

خاطرم خنده به لب گفت: نترس

نگران هیچ مباش

سفر منزل دوست،

كار هر روز من است

چشم بر هم بگذار، دل تو را خواهد برد

وه چه رویای قشنگی دیدم

خواب، ای موهبت خالق پاك

خواب را دریابیم

كه تو در خواب، مرا خواهی خواست

كه تو در خواب، مرا خواهی خواند

و تو در خواب، به من خواهی گفت:

تو به دیدارمن آی

آه، كاش میدانستی

بعد از این دعوت زیبا به ملاقات خودت

من چه حالی دارم

پلك دل باز پرید

خواب را دریابم

من به میهمانی دیدار تو می اندیشم

شب تولد

2009-11-02T19:16:00.002+03:30

امشب ای هستی من ، شب میلاد تو است

بهترین واقعه عمر من است،تو در این شب به جهان می آیی

و خدا می داند، دور از هر چه بدی خانه خوبی هاست
و به دور از زشتی بی نهایت زیباست
متولد شدی و یک خانه

سبز تر شد به شکوفایی مهر

و نگاهی وا شد،رو به آبی سپهر

امشب و فردا را ، به همه لذت دنیا ندهم

که تو سر سبز ترین لذت دنیای منی
زندگی ، نوش دل پر مهرت

که تو بی وقفه ترین شهد گوارای منی

امشب ای خوب! به یاد تو چه حالی دارم

غرق موج شعفم
شور و شوقم ،بی حد
از سحر، سرشارم
شادم و شادی من

رنگ چشمان پر از خنده توست

در دلم مهر تو بوده

آری از روز نخست

به تو سوگند که حیفم آمد

امشبی را که در آنیم ،چو شب های دگر خواب روم

که تو خود می دانی

ای سراپا ز محبت،سرشار

تا به یک سال دگر،این چنین روز و شبی، باز نگردد تکرار

امشب این جا منم و لحظة میلاد تو و بوی بهار
می دهم یاد تو را تاب به گهواره شعر

من چه دارم به جز این پاره شعر

که به پای دل تو فرش کنم؟ هدیه روز تولد باید بهترین ها باشد

که دلی می دهد آن را به دلی

طبع من شرمنده است

ولی ای خوب
به این خرسندم
که فقط از تو و مهر تو دلم آکنده است

هدیه ام ناچیز است

بپذیرش اما

روزگار تو به کام

روز میلاد قشنگت تبریک

لحظه هایت زرین

زندگی شاید

2009-10-24T20:23:00.006+03:30

زندگی.....زندگی شایدیک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد ! زندگی شایدریسمانی ست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزدزندگی شاید طفلی ا ست که از مدرسه برمی گرددزندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتناک دو هم آغوشی یا عبور گیج رهگذری باشدکه کلاه از سر برمی دارد و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح به خیرزندگی شاید آن لحظه مسدودی ست که نگاه من، در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازدو در این حسّی است که من آن را با ادراک ماه و با دریافتِ ظلمت خواهم آمیخت.

گریز و درد

2009-10-22T20:24:00.006+03:30

گریز و درد

رفتم،مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهی به جز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
در وادی گناه و جنونم کشانده بود
رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را
با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم
رفتم که ناتمام بمانم در این سرود
رفتم که با نگفته به خود آرزو دهم
رفتم،مگو،مگو که چرا رفت،ننگ بود
عشق من و نیاز تو سوز و ساز ما
از پرده ی خموشی و ظلمت چو نور صبح
بیرون فتاده بود به یکباره راز ما
رفتم،که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم
در لا به لای دامن شبرنگ زندگی
رفتم که در سیاهی یا گور بی نشان
فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی
من از دو چشم روشن و گریان گریختم
از خنده های وحشی طوفان گریختم
از بستر وصال به آغوش سرد هجر
آزرده از ملامت وجدان گریختم
ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر
میخواستم که شعله شوم سر کشی کنم
مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر
روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش
در دامن سکوت به تلخی گریستم
نالان ز کرده ها و پشیمان زگفته ها
دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم
فروغ فرخزاد

woman

2009-09-30T21:40:00.006+03:30

زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند ...
ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر ...
مي تواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي ...
براي ازدواجش در هر سني اجازه ولي لازم است و تو هر زماني بخواهي به لطف قانونگذار مي تواني ازدواج كني ...
در محبسي به نام بكارت زنداني است و تو ...
او كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي ...
او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني ...
او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد ...
او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني ...
او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر ...
و هر روز او متولد ميشود؛ عاشق مي شود؛ مادر مي شود؛ پير مي شود و ميميرد ...
و قرن هاست كه او عشق مي كارد و كينه درو مي كند چرا كه در چين و شيارهاي صورت مردش به جاي گذشت زمان جواني بربادرفته اش را مي بيند و در قدم هاي لرزان مردش، گام هاي شتابزده جواني براي رفتن و درد هاي منقطع قلب مرد سينه اي را به ياد مي آورد كه تهي از دل بوده و پيري مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده مي كند ...
و اينها همه كينه است كه كاشته مي شود در قلب مالامال از درد ...
و اين، رنج است.

مکر

2008-12-11T18:23:00.004+03:30

به مبارکي و شادي چو نگار من در آيد
بنشين نظاره مي کن تو عجايب خدا را
چو جمال او بتابد ، چه بود جمال خوبان
که رخ چو آفتابش بکشد چراغ ها را
برو اي دل سبک رو به يمن ، به دلبر من
برسان سلام و خدمت ، تو عقيق بي بها را

راه

2008-11-26T21:19:00.002+03:30

نامم را پدرم انتخاب کرد، نام خانوادگي ام را يکي از اجدادم! ديگر بس است! راهم راخودم انتخاب خواهم کرد

صیاد عشق

2008-09-16T23:12:00.005+04:30

مردان در صيد عشق به وسعت نامنتهايي نامردند گدايي عشق ميكنند تا وقتي مطمئن به تسخير قلب زن نشدند اما همين كه مطمئن شدند مردانگي را در كمال نامردي به جا مي اورند

کلاس پنجم

2008-09-16T23:10:00.004+04:30

دکتر شريعتي :«کلاس پنجم که بودم پسر درشت هيکلي در ته کلاس ما مي نشست که براي من مظهر تمام چيزهاي چندش آور بود،آن هم به سه دليل ؛اول آنکه کچل بود، دوم اينکه سيگار مي کشيد و سوم - که از همه تهوع آور بود- اينکه در آن سن و سال، زن داشت. !... چند سالي گذشت يک روز که با همسرم از خيابان مي گذشتيم ،آن پسر قوي هيکل ته کلاس را ديدم در حاليکه خودم زن داشتم ،سيگار مي کشيدم و کچل شده بودم

آری، آغاز دوست داشتن است

2008-07-25T16:35:00.007+04:30

امشب از آسمان دیده ی تو

روی شعرم ستاره می بارد

در زمستان دشت کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم

شرمگین از شیار خواهشها

پیکرش را دو باره می سوزد

عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هراسیدن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای می ماند

عطر سکر آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو

کس نیابد دگر نشانه ی من

روح سوزان و آه مرطو بت

بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز

خفته بر بال گرم رویاها

همره روزها سفر گیرم

بگریزم ز مرز دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم .. تو .. پای تا سر

تو زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو ..

بار دیگر توآنچه در من نهفته

دریایی ست کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفان

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم

بروم در میان صحراها

سر بسایم به سنگ کوهستان

تن بکو بم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می خواهم

چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام

به سبک سایه به تو آویزم

آری، آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

امید محال

2008-06-26T18:21:00.004+04:30

تا نهان سازم از تو بار ديگرراز اين خاطر پريشان را

مي كشم بر نگاه ناز آلودنرم و سنگين حجاب مژگان را

دل گرفتار خواهشي جانسوز از خدا راه چاره مي جويم

پارساوار در برابر توسخن از زهد و توبه مي گويم

آه...هرگز گمان مبر كه دلم با زبانم رفيق و همراه است

هر چه گفتم دروغ بود ، دروغ كي ترا گفتم آنچه دلخواست

تو برايم ترانه مي خواني سخنت جذبه اي نهان دارد

گوئيا خوابم و ترانه تو از جهاني دگر نشان دارد

شايد اين را شنيده اي كه زنان

در دل " آري " و " نه " به لب دارند

ضعف خود را عيان نمي سازند

رازدار و خموش و مكارند

آه ، من هم زنم ، زني كه دلش در هواي تو مي زند پر و بال

دوستت دارم اي خيال لطيف

دوستت دارم اي اميد محال

فروغ فرخزاد

به یاد استاد

2008-06-26T18:18:00.002+04:30

ای نظاره شگفت ،ای نگاه ناگهان
ای هماره درنظر ،ای هنوز بی نظیر
ای مسافر غریب ،در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم ،با تو در همین مسیر
ازکویر سوت و کور،تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دورا دیدمت ولی چه دیرا
دست خسته مرا ،مثل کودکی بگیر
باخودت مرا ببر ،خسته ام از این کویر
قیصر امین پور

نامه ای برای تو

2008-06-12T11:11:00.005+04:30

می گویند روزی "مریلین مونرو" نامه ای خطاب به "آلبرت انیشتن" نوشت که فکرش را بکن که اگر من و تو ازدواج کنیم، بچه هایمان با زیبایی من و هوش و نبوغ تو، چه محشری می شوند. انیشتن هم نوشت ؛ ممنون از این همه لطف و دست و دلبازی خانم. واقعا هم که چه غوغایی می شود. ولی این یک روی سکه است. فکر این را هم بکنید که اگر قضیه بعکس بشود، چه رسوایی بزرگی بپا می شود

جاذبه عشق

2008-06-02T23:06:00.003+04:30

در سقوط افراد در چاه عشق، قانون جاذبه تقصیری ندارد

كه بسوخت بندبندم ز حرارت جدايي

2008-05-27T23:07:00.003+04:30

با آنكه خوش آيد از تو اي يار جفا
ليكن هرگز جفا نباشد چو وفا
با اينهمه راضيم به دشنام از تو
از دوست چه دشنام ، چه نفرين ، چه دعا
ميخانه و مسجد همه از اسبابست
هركس كه برين بماند او در خوابست
آنجا كه ببينند خدا را پاكان
نه مسجد و ميخانه ، ولي محرابست
يارب تو مرا بخود توانگر گردان
وزهرچه جز از تست دلم برگردان
آميخته شد مس دغل با نقدم
آخر نظري مس مرا زر گردان
اميد بلبل بيدل ز گل وفاداريست
ولي وفا نكند شاهدي كه بازاريست
همه شب بر آستانت شده كار من گدايي
بخدا كه اين گدايي ندهم به پادشايي
ز فراق چون ننالم ز دل شكسته چون ني ؟
كه بسوخت بندبندم ز حرارت جدايي
نه به سرو تكيه كردم ، نه به ساية صنوبر
بتو تكيه كردم اي شه كه تو ساية خدايي
مه من هنوز طفلي به جفا مباش مايل
كه طبيعت تو عادت نكند به بي وفايی

چه قدر واسم عزیزه اونکه از من دل بریده

2008-05-10T22:28:00.005+04:30

دل من یه قفله اما دست تو مثل کلیده

می خوام از تو بنویسم کاغذام همش سفیده

یه سوال عاشقونه بگه هر کسی می دونه

اونکه دادم دل و دستش چرا دل به من نمی ده ؟

چه قدر دعا کنم من خدا رو صدا کنم من

دست من به آسمونه نیمه شب دم سپیده

گفتم از عشق تومی خوام سر بذارم به بیابون

گفت تو عاقل تر از اینی این کارا از تو بعیده

التماس کردم که یک شب لااقل بیا تو خوابم

گفت که هذیون رو تموم کن انگاری تبت شدیده

گفتم آرزو دارم تو مال من بشی یه روزی

گفت تو این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده

اونی رو که دوست نداری دنبالت میاد تا آخر

اونی که دنبالشی تو چرا دائم ناپدیده

تو از اون روزی که رفتی دل من دیوونه تر شد

رنگ من که هیچی زیبا رنگ آسمون پریده

سرنوشت گریه نداره خودت این رو گفتی اما

تو دل من نمی دونم چرا باز یه کم امیده

تو من رو گذاشتی رفتی اما می خوام بنویسم

چه قدر واسم عزیزه اونکه از من دل بریده

شیطنت عشق

2008-04-20T15:33:00.002+04:30

بگذار تا شیطنت عشق چشمان ترا به عریانی خویش بگشاید. هر چند‎ ‎آنجا‎ جز رنج و پریشانی نباشد‎ ‎,اما كوری را به خاطر آرامش تحمل مكن

فکر می کردم

2008-04-20T15:25:00.003+04:30

روزی فکر می کردم اگر او را باغریبه ای ببینم شهررا به آتش میکشم ولی امروزحتی حاضر نیستم کبریتی روشن کنم تا ببینم اوکجاست

زیرا که وصف عشقت، اندر بیان نگنجد

2008-04-13T19:49:00.003+04:30

جانا، حدیث حسنت، در داستان نگنجد
رمزی ز راز عشقت، در صد زبان نگنجد
سودای زلف و خالت، در هر خیال ناید
اندیشهٔ وصالت، جز در گمان نگنجد
هرگز نشان ندادند، از کوی تو کسی را
زیرا که راه کویت، اندر نشان نگنجد
آهی که عاشقانت، از حلق جان برآرند
هم در زمان نیاید، هم در مکان نگنجد
آنجا که عاشقانت، یک دم حضور یابند
دل در حساب ناید، جان در میان نگنجد
اندر ضمیر دلها، گنجی نهان نهادی
از دل اگر برآید، در آسمان نگنجد
عطار وصف عشقت، چون در عبارت آرد
زیرا که وصف عشقت، اندر بیان نگنجد

«يك جام دگر بگير» و من نتوانم

2008-04-11T22:40:00.013+04:30

گر من ز مي مغانه مستم، هستم
گر كافر و گبر و بت پرستم، هستم
هر طايفه‌اي بمن گماني دارد
من زان خودم، چنانكه هستم هستم
مي خوردن و شاد بودن آئين منست
فارغ بودن ز كفر و دين؛ دين منست
گفتم بعروس دهر: كابين تو چيست
گفتا: ـ دل خرم تو كابين منست
من بي مي ناب زيستن نتوانم
بي باده، كشيد بار تن نتوانم
من بندة آن دمم كه ساقي گويد
«يك جام دگر بگير» و من نتوانم
امشب مي جام يكمني خواهم كرد
خود را به دو جام مي غني خواهم كرد
اول سه طلاق عقل و دين خواهم داد
پس دختر رز را بزني خواهم كرد
چون مرده شوم، خاك مرا گم سازيد
احوال مرا عبرت مردم سازيد
خاك تن من به باده آغشته كنيد
وز كالبدم خشت سر خم سازيد
چون درگذرم به باده شوئيد مرا
تلقين ز شراب ناب گوئيد مرا
خواهيد بروز حشر يابيد مرا
از خاك در ميكده جوئيد مرا
چندان بخورم شراب، كاين بوي شراب
آيد ز تراب، چون روم زير تراب
گر بر سر خاك من رسد مخموري
از بوي شراب من شود مست و خراب
روزي كه نهال عمر من كنده شود
واجزام ز يكدگر پراكنده شود
گر زانكه صراحئي كنند از گل من
حالي كه ز باده پر كني زنده شود
در پاي اجل چو من سر افكنده شوم
وز بيخ اميد عمر بركنده شوم
زينهار، گلم بجز صراحي نكنيد
باشد كه ز بوي مي دمي زنده شوم
ياران بموافقت چو ديدار كنيد،
بايد كه ز دوست ياد بسيار كنيد
چون بادة خوشگوار نوشيد بهم
نوبت چو بما رسد نگونسار كنيد
آنانكه اسير عقل و تمييز شدند
در حسرت هست و نيست ناچيز شدند
رو با خبرا، تو آب انگور گزين
كان بي‌خبران بغوره ميويز شدند
اي صاحب فتوي، ز تو پركارتريم
با اينهمه مستي، از تو هشيارتريم
تو خون كسان خوري و ما خون رزان
انصاف بده؛ كدام خونخوارتريم
شيخي بزني فاحشه گفتا: مستي
هر لحظه بدام دگري پا بستي
گفتا: شيخا، هر آنچه گوئي هستم
آيا تو چنانكه مي‌نمائي هستي
گويند كه دوزخي بود عاشق و مست
قولي است خلاف، دل در آن نتوان بست
گر عاشق و مست دوزخي خواهد بود
فردا باشد بهشت همچون كف دست
گويند: بهشت و حور عين خواهد بود
وآنجا مي ناب و انگبين خواهد بود
گر ما مي و معشوقه گزيديم چه باك
آخر نه بعاقبت همين خواهد بود
گويند: بهشت و حور و كوثر باشد،
جوي مي و شير و شهد و شكر باشد
پر كن قدح باده و بر دستم نه
نقدي ز هزار نسيه بهتر باشد
گويند بهشت عدن با حور خوش است
من مي‌گويم كه: آب انگور خوش است
اين نقد بگير و دست از آن نسيه بدار
كاواز دهل برادر از دور خوش است
كس خلد و جحيم را نديده است اي دل
گوئي كه از آن جهان رسيده است اي دل
اميد و هراس ما بچيزي است كزان
جز نام و نشاني نه پديد است اي دل
من هيچ ندانم كه مرا آنكه سرشت
از اهل بهشت كرد، يا دوزخ زشت
جامي و بتي و بربطي بر لب كشت
اين هر سه مرا نقد و ترا نسيه بهشت
چون نيست مقام ما درين دهر مقيم
پس بي مي و معشوق خطائي است عظيم
تا كي ز قديم و محدث اميدم و بيم
چون من رفتم، جهان چه محدث چه قديم
چون آمدنم بمن نبد روز نخست
وين رفتن بي‌مراد عزميست درست
برخيز و ميان ببند اي ساقي چست
كاندوه جهان بمي فرو خواهم شست
چون عمر بسر رسد، چه بغداد چه بلخ
پيمانه چو پرشد، چه شيرين و چه تلخ
خوش باش كه بعد از من و تو ماه بسي
از سلخ بغره آيد، از غره بسلخ
جز راه قلندران ميخانه مپوي
جز باده و جز سماع و جز يار مجوي
بر كف قدح باده و بر دوش سبوي
مي نوش كن اي نگار و بيهوده مگوي
ساقي غم من بلند آواز شده است
سرمستي من برون ز اندازه شده است
با موي سپيد سرخوشم كز مي تو
پيرانه سرم بهار دل تازه شده است
تنگي مي لعل خواهم و ديواني
سد رمقي بايد و نصف ناني
وانگه من و تو نشسته در ويراني
خوشتر بود آن ز ملكت سلطاني
من ظاهر نيستي و هستي دانم
من باطن هر فراز و پستي دانم
با اينهمه از دانش خود شرمم باد
گر مرتبه‌اي وراي مستي دانم
از من رمقي بسعي ساقي مانده است
وز صحبت خلق، بي وفائي مانده است
از بادة دوشين قدحي بيش نماند
از عمر ندانم كه چه باقي مانده است
اي بيخبران شكل مجسم هيچ است
وين طارم نه سپهر ارقم هيچ است
خوش باش كه در نشيمن كون و فساد
وابستة يك دميم و آنهم هيچ است
دنيا ديدي و هر چه ديدي هيچ است
وآن نيز كه گفتي و شنيدي هيچ است
سرتاسر آفاق دويدي هيچ است
وآن نيز كه در خانه خزيدي هيچ است
دنيا بمراد رانده گير، آخر چه
وين نامة عمر خوانده گير، آخر چه
گيرم كه بكام دل بماندي صد سال
صد سال دگر بمانده گير، آخر چه
رندي ديدم نشسته بر خنگ زمين
نه كفر و نه اسلام و نه دنيا و نه دين
ني حق، نه حقيقت، نه شريعت نه يقين
اندردو جهان كرا بود زهرة اين
اين چرخ فلك كه ما در او حيرانيم
فانوس خيال از او مثالي دانيم
خورشيد چراغ دان و عالم فانوس
ما چون صوريم كاندر او گردانيم
چون نيست ز هر چه هست جز باد بدست
چون هست زهر چه هست نقصان و شكست
انگار كه هست، هر چه در عالم نيست
پندار كه نيست، هر چه در عالم هست
بنگر ز جهان چه طرف بر بستم؟ هيج
وز حاصل عمر چيست در دستم؟ هيچ
شمع طربم، ولي چو بنشستم، هيچ

من جام جمم، ولي چو بشكستم، هيچ

خود خلوت از آن پیاله ها می نوشند

2008-04-11T22:40:00.012+04:30

ای مفتی شهر از تو بیدار تریم
با این همه مستی ز تو هشیار تریم
تو خون کسان نوشی و ما خون رزان
انصاف بده کدام خون خوار تریم
گویند کسان بهشت با حور خوش است
من می گویم که آب انگور خوش است
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار
آواز دهل شنیدن از دور خوش است
این می چه حرامی است که عالم همه زان می جوشند
یک دسته به نابودی نامش کوشند
آنان که بر عاشقان حرامش کردند
خود خلوت از آن پیاله ها می نوشند
آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت
معشوق و شراب و می پرستی را ساخت
بی شک قدحی شراب نوشید و از آن
سر مست شد این جهان هستی را ساخت

بی وفا

2008-04-11T22:40:00.011+04:30

آمدي جـانـم به قربانت ولـي حالا چــرا
بي وفا حـالا كه من افتاده ام از پا چـــرا
نوش داروئي و بعد از مرگ سهراب آمدي
سنگدل ايـن زودتر مي خواستي حالا چــرا
عمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست
من كه يك امروز مهمان توام ، فردا چـرا
نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم
ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا
وه كه با اين عمر هاي كـوتـه بي اعتبار
اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چرا
شور فرهادم بپرسش سر به زير افكنده بود
اي لب شيرين ! جواب تلخ سر بالا چـرا
اي شب هجران كه يك دم در تو چشم من نخفت
اين قدر با بخت خواب آلود من لالا چـرا
آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي كند
در شگفتم من نمي باشد ز هم دنيا چـرا
در خــزان هجــر گل اي بلبل طبع حـزيـن
خامشي شـرط وفـاداري بــود غوغا چـرا
شهريارا بي حبيب خــود نمي كردي سفر
اين سفـر راه قيامت مي روي تنها چـرا

روزی

2008-04-11T22:40:00.010+04:30

امام علي ع فرمود : روزیتان ضمانت شده و مامور به کردارید؛پس مبادا آنچه ضمانت شده،مهمتر ازچیزی باشد که به آن مامورید

رسالتی غیبی

2008-03-29T00:19:00.017+04:30

رسالتی غیبی
با نوک انگشت کوچکش پلک های بسته ام را گشود.
نگاهم ، بی تردید ، به سوی او پر گشود. در او آمیخت. سیراب شدم ، جان گرفتم ، با مهربانی دستهایش، بازویم را گرفت.
کمکم کرد. برخاستم. او همچنان در من می نگریست ، من همچنان در او می نگریستم.
گوئی از یک بیماری مرگبار، از زیر یک آوار، رها شده ام. خستگی قرن های سنگین و بسیار را ناگهان یکجا بر دوشهای دلم می کشم. او همچنان با بازوان ترد و شکننده اش که دو محبت مجسم اند مرا گرفته است. گویی بیمار رنجوری را می برد.
گاه می افتم ، گاه می ایستم ، گاه می هراسم ، گاه تردید می کنم ، گاه دلم هوای بازگشت می کند، گاه ...
اما او همچنان ، با گامهائی که نه سست می شود و نه تردید را می شناسد می رود و مرا نیز همچون سایه خویش با خود می کشد. نمی دانم به کجا؟
اما هر چه نزدیک تر می شویم ، وحشت در دلم غوغائی بیشتر دارد. هر چه پیشتر می رویم هوای بازگشت در من بیشتر می شود. اما ، او گوئی مامور است. رسالتی غیبی چنان نیرومندش کرده است که هیچ نبایستی را در پیش پای رفتنش نمی بیند

و شما

2008-03-29T00:19:00.016+04:30

و شما :
ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید !
پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.
و شما :
ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !
پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.
و شما :
ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...
پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

و این همه یعنی نوروز

2008-03-29T00:19:00.013+04:30

نخستین روز بهار گویی نخستین روز آفرینش است.
اگر روزی خدا جهان را آغاز کرده است مسلما" آن روز نوروز بوده است.
مسلما" بهار نخستین فصل و فروردین نخستین ماه و نوروز نخستین روز ، روز آفرینش است .
هرگز خدا جهان را و طبیعت را ، با پاییز یا زمستان یا تابستان آغاز نکرده است.
مسلما" اولین روز بهار سبزه ها روییدن آعاز کرده اند و رود ها رفتن و شکوفه ها سر زدن و جوانه ها شکفتن
و این همه یعنی نوروز.
دکتر علی شریعتی

وقتی زورجامه تقوا می پوشد

2008-03-25T12:33:00.014+04:30

کسانیکه تن به هر ذلتی می دهند تا زنده بمانند مرده های خاموش و پلید تاریخ اند.
وقتی در صحنه ی حق وباطل نیستی هر کجا خواهی باش ، چه به نماز ایستاده باشی چه به شراب ،هر دو یکی است .
قناعت یعنی " آزاد شدن از زیر اسارت مصرفهای تحمیلی و مصنوعی "نه به کم ساختن و فقر پرستی که این خود ذلت است.
دعا هرگز جانشین وظیفه نمی شود .
به پذیرفتن آنچه را که پذیرفتنی نیست مومن شدن، عین خریت است.
وقتی زورجامه تقوا می پوشد فجیع ترین شکل تاریخ بوجود میآید .
آگاه باشیم تا با اشباع علمی،خود را از نظر فکری اشباع یافته احساس نکنیم .
آدمی می تواند خود را بکشد،اما نمی تواند تصمیم بگیرد که نفهمد

نیایش

2008-03-25T12:33:00.013+04:30

خدایا شهرت منی را که "میخواهم باشم" قربانی منی که "میخواهند باشم" نکن
خدایا به من قدرت تحمل عقیده مخالف را ارزانی دار
خدایا در برابر هر آنچه انسان ماندن را به تباهی میکشد مرا با "نداشتن"و"نخواستن" روئین تن کن!
خدایا مرا ازفاجعه پلید "مصلحت پرستی" که همه کس گیر شده و وقاحتش از بین رفته!مصون بدار
خدایا رحمتی کن تا ایمان، نام و نان برایم نیاورد!
خدایا این کلام مقدس را که به" روسو" الهام کردی هرگز از یادم مبر:
"من دشمن تو و عقاید تو هستم ولی حاضرم جانم را برای تو و عقاید تو فدا کنم!"
خدایا مرا از 4 زندان بزرگ انسان: تاریخ،طبیعت،جامعه، خویشتن، رها کن تا آنچنان که تو ای آفریدگار من مرا آفریده ای، خود آفریدگار خود باشم؛ نه که چون حیوان خود را با محیط ، که محیط را با خود تطبیق دهم
خدایا این آیه را که به" داستایوسکی" رانده ای بر دل روشنفکران فرود آر:
"اگر خدا نباشد همه چیز مجاز است!!!"
خدایا به جامعه ام بیاموز تنها راه به سوی تو از زمین میگذرد...
خدایا به هر که دوست میداری بیاموز عشق از زندگی کردن بهتر است؛ و به هر که دوست تر میداری بچشان دوست داشتن از عشق برتر...!
خدایا چگونه زیستن را تو به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم دانست...
دکتر علی شریعتی

انديشه

2008-03-24T22:00:00.081+04:30

اگر قادر نيستي خود را بالا ببري همانند سيب باش تا با افتادنت انديشه اي را بالا ببري.

علی شریعتی

و باز هم شریعتی

2008-03-24T22:00:00.080+04:30

دنیا را بد ساخته اند
کسی را که دوست داری ٬ دوستت ندارد
کسی که تو را دوست دارد٬تو دوستش نداري
اما کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد ٬
به رسم و آیین زندگانی به هم نمی رسند .
و این رنج است
زندگی یعنی این

عصیان مطلق

2008-03-24T22:00:00.079+04:30

خدایا : مرا ، در ایمان اطاعت مطلق بخش ، تا در جهان ، عصیان مطلق باشم .

با تو ، همه رنگ هاي اين سرزمين را آشنا مي بينم

2008-03-24T22:00:00.078+04:30

با تو ، همه رنگ هاي اين سرزمين را آشنا مي بينم
با تو ، همه رنگ هاي اين سرزمين مرا نوازش مي کنند
با تو ، آهوان اين صحرا دوستان همبازي من اند
با تو ، کوه ها حاميان وفادار خاندان من اند
با تو ، زمين گهواره اي است که مرا در آغوش خود مي خواباند
با تو ، دريا با من مهرباني مي کند
با تو ، سپيده هر صبح بر گونه ام بوسه مي زند
با تو ، نسيم هر لحظه گيسوانم را شانه مي کند
با تو ، من در عطر ياس ها پخش مي شوم
با تو ، من در شيره هر نبات مي جوشم
با تو ، من در هر شکوفه مي شکفم
با تو ، من در طلوع لبخند مي زنم
در هر تندر فرياد شوق مي کشم
در حلقوم مرغان عاشق مي خوانم
در غلغل چشمه ها مي خندم
در ناي جويباران زمزمه مي کنم
با تو ، من در روح طبيعت پنهانم
در رگ جاريم ، در نبض
با تو ، من بودن را
زندگي را
شوق را
عشق را
زيبايي را
مهر پاک خداوندي را مي نوشم
دکتر علي شريعتي

به یاد استاد شریعتی

2008-03-24T22:00:00.077+04:30

این روزها که نه ، از همان اول ، از شریعتی بسیار گفتند . گفتند انقلابی است ، گفتند مرتجع است ، گفتند شاعر است ، گفتند انقلاب را منحرف کرد .... گفتند و گفتند و گفتند و هنوز هم می گویند ... بگذار بگویند ... که شریعتی ، به گفته خود "سندانی است به زیر ضربه های دشمن و دوست " . و باز هم این روز ها که نه ، از همان روزهای اول گفتند : راه شریعتی رهرو می خواهد و دریغ که نمی دانستند برای ادامه راه شریعتی باید چون شریعتی بود . به همان گستاخی و عصیان گری و با همان لطافت روح ...

فهميدن

2008-03-24T22:00:00.076+04:30

اگر مثل گاو گنده باشي،ميدوشنت، اگر مثل خر قوي باشي،بارت مي كنند، اگر مثل اسب دونده باشي،سوارت مي شوند.... فقط از فهميدن تو مي ترسند.

شکست

2008-03-24T22:00:00.075+04:30

ممکن است شما از شکست خوردن نا امید و مأیوس شوید ولی اگر امتحان نکنید فنا خواهید شد.

خدا،آزادی،هنر و دوست

2008-03-24T22:00:00.074+04:30

دلی که عشق ندارد و به عشق نیاز دارد،
آدمی را همواره در پی گم شده اش،
ملتهبانه به هر سو می کشاند.
خدا،آزادی،هنر و دوست
در بیان طلب بر سر راهش منتظرند
تا وی کوزه ی خالی خویش را
از آب کدامین چشمه پر خواهد کرد؟

دفاع

2008-03-24T22:00:00.073+04:30

برای کوبیدن یک حقیقت ، خوب به آن حمله مکن ، بد از آن دفاع کن .

سجود

2008-03-24T22:00:00.072+04:30

ای خداوند : تو که همه فرشتگان را به پای آدم به سجده افکنده ای ، اینک نمی بینی که بنی آدم را در پای دیوان به خاک سجود افکنده اند ؟ آنان را از بند عبودیت بت های این قرن – که خود تراشیده ایم- به بندگی آزادی بخش عبادت خویش ، آزادی بخش

شریعتی به قلم چمران

2008-03-24T22:00:00.071+04:30

علی! همیشه فکر می‌کردم که تو بر مرگ من مرثیه خواهی گفت و چقدر متأثرم که اکنون من بر تو مرثیه میخوانم ! ای علی! من آمده‌ام که بر حال زار خود گریه کنم، زیرا تو بزرگتر از آنی که به گریه و لابه ما احتیاج داشته باشی!...خوش داشتم که وجود غم‌آلود خود را به سرپنجه هنرمند تو بسپارم، و تو نیِ وجودم را با هنرمندی خود بنوازی و از لابلای زیر و بم تار و پود وجودم، سرود عشق و آوای تنهایی و آواز بیابان و موسیقی آسمان بشنوی.می‌خواستم که غم‌های دلم را بر تو بگشایم و تو «اکسیر صفت» غم‌های کثیفم را به زیبایی مبدّل کنی و سوزوگداز دلم را تسکین بخشی.

می‌خواستم که پرده‌های جدیدی از ظلم وستم را که بر شیعیان علی(ع) و حسین(ع) می‌گذرد، بر تو نشان دهم و کینه‌ها و حقه‌ها و تهمت‌ها و دسیسه‌بازی‌های کثیفی را که از زمان ابوسفیان تا به امروز بر همه جا ظلمت افکنده است بنمایانم.

ای علی! تو را وقتی شناختم که کویر تو را شکافتم و در اعماق قلبت و روحت شنا کردم و احساسات خفته وناگفته خود را در آن یافتم. قبل از آن خود را تنها می‌دیدم و حتی از احساسات و افکار خود خجل بودم و گاهگاهی از غیرطبیعی بودن خود شرم می‌کردم؛ اما هنگامی ‌که با تو آشنا شدم، در دوری دور از تنهایی به در آمدم و با تو هم‌راز و همنشین شدم.
ای علی! تو مرا به خویشتن آشنا کردی. من از خود بیگانه بودم. همه ابعاد روحی و معنوی خود را نمی‌دانستم. تو دریچه‌ای به سوی من باز کردی و مرا به دیدار این بوستان شورانگیز بردی و زشتی‌ها و زیبایی‌های آن را به من نشان دادی.
ای علی! شاید تعجب کنی اگر بگویم که همین هفته گذشته که به محور جنگ «بنت جبیل» رفته بودم و چند روزی را در سنگرهای متقدّم «تل مسعود» در میان جنگندگان «امل» گذراندم، فقط یک کتاب با خودم بردم و آن «کویر» تو بود؛ کویر که یک عالم معنا و غنا داشت و مرا به آسمان‌ها می‌برد و ازلیّت و ابدیّت را متصل می‌کرد؛ کویری که در آن ندای عدم را می‌شنیدم، از فشار وجود می‌آرمیدم، به ملکوت آسمان‌ها پرواز می‌کردم و در دنیای تنهایی به درجه وحدت می‌رسیدم؛ کویری که گوهر وجود مرا، لخت و عریان، در برابر آفتاب سوزان حقیقت قرار داده، می‌گداخت و همه ناخالصی‌ها را دود و خاکستر می‌کرد و مرا در قربانگاه عشق، فدای پروردگار عالم می‌نمود...ای علی! همراه تو به کویر می‌روم؛ کویر تنهایی، زیر آتش سوزان عشق، در توفان‌های سهمگین تاریخ که امواج ظلم و ستم، در دریای بی‌انتهای محرومیت و شکنجه، بر پیکر کشتی شکسته حیات وجود ما می‌تازد.

ای علی! همراه تو به حج می‌روم؛ در میان شور و شوق، در مقابل ابّهت وجلال، محو می‌شوم، اندامم می‌لرزد و خدا را از دریچه چشم تو می‌بینم و همراه روح بلند تو به پرواز در می‌آیم و با خدا به درجه وحدت می‌رسم. ای علی! همراه تو به قلب تاریخ فرو می‌روم، راه و رسم عشق بازی را می‌آموزم و به علی بزرگ آن‌قدر عشق می‌ورزم که از سر تا به پا می‌سوزم....
ای علی! همراه تو به دیدار اتاق کوچک فاطمه می‌روم؛ اتاقی که با همه کوچکی‌اش، از دنیا و همه تاریخ بزرگتر است؛ اتاقی که یک در به مسجدالنبی دارد و پیغمبر بزرگ، آن را با نبوّت خود مبارک کرده است، اتاق کوچکی که علی(ع)، فاطمه(س)، زینب(س)، حسن(ع) و حسین(ع) را یکجا در خود جمع نموده است؛ اتاق کوچکی که مظهر عشق، فداکاری، ایمان، استقامت و شهادت است.

راستی چقدر دل‌انگیز است آنجا که فاطمه کوچک را نشان می‌دهی که صورت خاک‌آلود پدر بزرگوارش را با دست‌های بسیار کوچکش نوازش می‌دهد و زیر بغل او را که بی‌هوش بر زمین افتاده است، می‌گیرد و بلند می‌کند!

ای علی! تو «ابوذر غفاری» را به من شناساندی، مبارزات بی‌امانش را علیه ظلم و ستم نشان دادی، شجاعت، صراحت، پاکی و ایمانش را نمودی و این پیرمرد آهنین‌اراده را چه زیبا تصویر کردی، وقتی که استخوان‌پاره‌ای را به دست گرفته، بر فرق «ابن کعب» می‌کوبد و خون به راه می‌اندازد! من فریاد ضجه‌آسای ابوذر را از حلقوم تو می‌شنوم و در برق چشمانت، خشم او را می‌بینم، در سوز و گداز تو، بیابان سوزان ربذه را می‌یابم که ابوذر قهرمان، بر شن‌های داغ افتاده، در تنهایی و فقر جان می‌دهد ... .

‌ای علی! تو در دنیای معاصر، با شیطان‌ها و طاغوت‌ها به جنگ پرداختی، با زر و زور و تزویر درافتادی؛ با تکفیر روحانی‌نمایان، با دشمنی غرب‌زدگان، با تحریف تاریخ، با خدعه علم، با جادوگری هنر روبه‌رو شدی، همه آنها علیه تو به جنگ پرداختند؛ اما تو با معجزه حق و ایمان و روح، بر آنها چیره شدی، با تکیه به ایمان به خدا و صبر و تحمل دریا و ایستادگی کوه و برّندگی شهادت، به مبارزه خداوندان «زر و زور و تزویر» برخاستی و همه را به زانو در آوردی.
ای علی! دینداران متعصّب و جاهل، تو را به حربه تکفیر کوفتند و از هیچ دشمنی و تهمت فروگذار نکردند و غربزدگان نیز که خود را به دروغ، «روشنفکر» می‌نامیدند، تو را به تهمت ارتجاع کوبیدند و اهانت‌ها کردند. رژیم شاه نیز که نمی‌توانست وجود تو را تحمّل کند و روشنگری تو را مخالف مصالح خود می‌دید، تو را به زنجیر کشید و بالاخره... «شهید» کرد

خدايا

2008-03-24T22:00:00.070+04:30

خدايا...هدايتم كن...زيرا مي دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.
خدايا...هدايتم كن...كه ظلم نكنم...زيرا مي دانم كه ظلم چه گناه نابخشودني است. خدايا...ارشادم كن كه بي انصافي نكنم...زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد.
خدايا...راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم...كه بي احترامي به يك انسان ،همانا كفر خداي بزرگ است.
خدايا...مرا از بلاي غرور و خودخواهي نجات ده...تا حقايق وجود را ببينم و جمال زيباي تو را مشاهده كنم.
خدايا...پستي دنيا و ناپايداري روزگار را هميشه در نظرم جلوه گرساز...تا فريب زرق و برق عالم خاكي، مرا از ياد تو دور نكند.
خدايا...من كوچكم، ضعيفم، ناچيزم، پركاهي در مقابل توفان ها هستم، ...به من ديده هاي عبرت بين ده...تا ناچيزي خود را ببينم...و عظمت و جلال تو را براستي بفهمم و به درستي تسبيح كنم.
خدايا...دلم از ظلم و ستم گرفته است...
تو را به عدالتت سوگند مي دهم كه مرا در زمره ستمگران و ظالمان قرار ندهي...كه جاذبه هاي مادي زندگي، مرا از زيبايي و عظمت تو غافل نگرداند.
خدايا...مي خواهم فقيري بي نياز باشم...خدايا...خوش دارم گمنام و تنها باشم تا در غوغاي كشمكشهاي پوچ مدفون نشوم
خدايا...دردمندم، روحم از شدت درد مي سوزد...قلبم مي جوشد، احساسم شعله مي كشد...بندبند وجودم از شدت درد صيحه مي زند...
تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش...خدايا...به سوي تو مي آيم...
از عالم و عالميان مي گريزم...تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده.
دکتر مصطفي چمران

خوشبختی

2008-03-24T22:00:00.057+04:30

لحظه ها را گذراندیم که به خوشبختی برسیم؛ غافل از آنکه لحظه ها همان خوشبختی بودند

دنیا را نگه دارید

2008-03-24T22:00:00.056+04:30

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

ستایش کردم ، گفتند خرافات است

عاشق شدم ، گفتند دروغ است

گریستم ، گفتند بهانه است

خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

« دکتر علی شریعتی »

در غم نبودن تو می گداخت

2008-03-24T22:00:00.055+04:30

شگفتا !
وقتی که بود نمی دیدم
وقتی که می خواند نمی شنیدم .
وقتی دیدم که نبود
وقتی شنیدم که نخواند .
چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال
در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد ،
تو تشنه آتش باشی و نه آب
و چشمه که خشکید ؛
چشمه ، از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و به هوا رفت ،
و آتش کویر را در خود تافت و گداخت
و از زمین آتش رویید و از آسمان بارید ؛
تو تشنه آب گردی و نه آتش .
و بعد عمری گداختن در غم نبودن کسی
که تا بود ،
در غم نبودن تو می گداخت ...

"دکتر علی شریعتی"

زندگی نامه دکتر شریعتی

2008-03-22T16:13:00.013+04:30

علی شریعتی در دوم آذر سال ۱۳۱۲ در کاهک، یک روستای سنتی کوچک، کنار کویر، در نزدیکی سبزوار دیده به جهان گشود. پدرش محمد تقی شریعتی، موسس کانون حقایق اسلامی و مادرش زهرا امینی، زنی روستایی متواضع و حساس بود. پدر پدر بزرگ علی، ملاقربانعلی، معروف به آخوند حکیم، مردی فیلسوف و فقیه بود که در مدارس قدیم بخارا و مشهد و سبزوار تحصیل کرده و از شاگردان برگزیده ملاهادی سبزواری محسوب می‌شد
شریعتی تحصیلات دانشگاهی خود را در مشهد گذراند و تحصیلات عالی خود را در سال ۱۳۴۱ در فرانسه و در رشته تاریخ و جامعه‌شناسی مذهبی ادامه داد. در سال ۱۳۴۳ به ایران برگشت و در مرز دستگیر شد. حکم دستگیری از سوی ساواک بود و متعلق به ۲ سال پیش یعنی در هنگام خروج از ایران که به همان دلیل معلق مانده بود و در عین حال لازم‌الاجرا بود. بعد از بازداشت به زندان قزل‌قلعه در تهران منتقل شد. اوائل شهریور همان سال بعد از آزادی به مشهد برگشت
در سال ۱۳۳۱، اولین بازداشت او رخ داد و این اولین رویارویی او و نظام حکومتی بود. در تاریخ ۲۴ تیر سال ۱۳۴۷ با پوران شریعت رضوی، یکی از همکلاسی‌هایش ازداوج کرد
از آبان ماه ۱۳۵۱ تا تیر ماه ۱۳۵۲، دکتر به زندگی مخفی روی آورد. ساواک به دنبال او بود و از تعطیلی به بعد، متن سخنرانی‌های دکتر با اسم مستعار به چاپ می‌رسید. در تیر ماه ۱۳۵۲، دکتر در نیمه شب به خانه‌اش مراجعه کرد و دو روز بعد به شهربانی مراجعه کرد و خودش را معرفی کرد. بعد از آن روز به مدت ۱۸ ماه به انفرادی رفت.
شریعتی سپس در فروردین سال ۱۳۵۲ تحت شرایط ویژه‌ای آزاد شد که بر طبق آن اجازه تدریس، انتشار، و یا برپایی گردهمایی را چه به صورت خصوصی و چه عمومی نداشت. علاوه بر این، ساواک کلیه تحرکات او را به شدت زیر نظر داشت.
شریعتی این شرایط را نپذیرفت و تصمیم به هجرت از ایران گرفت. اما سه هفته بعد از ورود به سواتهمپتون انگلستان، به طرز مشکوکی از دنیا رفت. دلیل رسمی مرگ وی حمله قلبی اعلام شد. در ایران بسیاری از او با نام شهید یاد می‌کنند. شریعتی بر خلاف وصیت خود که خواسته بود بود وی را در حرم امام هشتم شیعیان در مشهد دفن کنند، در حرم حضرت زینب(س)، دختر علی پسر ابوطالب، در شهر دمشق به خاک سپرده شد.
شریعتی یکی از متفکران مسلمان بود و درعین حال، رویکردی نقادانه نسبت به برخی از باورهای مذهبی داشت که به زعم او ریشه‌های اسلامی نداشتند. او به‌طور خاص، تشیع صفوی را مظهر سنت مسخ شده می‌داند و آن را توام با اسارت‌پذیری، خرافه، تقلید و جبرگرایی معرفی می‌کرد. وی همچنین از نگاه سطحی به مدرنیته نیز انتقاد می‌کرد و معتقد بود که راه پیشرفت و ترقی ملت‌های شرقی، متفاوت از راهی است که غرب پیموده‌است. البته استفاده آگاهانه از تجربیات مدرنیته در غرب، مورد پذیرش شریعتی قرار داشت.او يكي از بزرگترين اسلام شناسان مي باشد

چه حرفها داشتيم و نگفتيم

2008-03-22T16:13:00.012+04:30

دکتر علي شريعتي انسانها را به چهار دسته تقسيم کرده است

1. آناني که وقتي هستند هستند وقتي که نيستند هم نيستند عمده آدمها. حضورشان مبتني به فيزيک است. تنها با لمس ابعاد جسماني آنهاست که قابل فهم مي‌شوند. بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند

2. آناني که وقتي هستند نيستند وقتي که نيستند هم نيستند مردگاني متحرک در جهان. خود فروختگاني که هويتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند. بي شخصيت‌اند و بي اعتبار. هرگز به چشم نمي‌آيند. مرده و زنده‌اشان يکي است

3. آناني که وقتي هستند هستند وقتي که نيستند هم هستند آدمهاي معتبر و با شخصيت. کساني که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثيرشان را مي گذارند. کساني که هماره به خاطر ما مي‌مانند. دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم

4. آناني که وقتي هستند نيستند وقتي که نيستند هستند شگفت انگيز ترين آدمها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم. اما وقتي که از پيش ما ميروند نرم نرم آهسته آهسته درک مي‌کنيم. باز مي‌شناسيم. مي فهميم که آنان چه بودند. چه مي گفتند و چه مي خواستند. ما هميشه عاشق اين آدمها هستيم . هزار حرف داريم برايشان. اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سکوت مي‌کنيم و غرقه در حضور آنان مست مي‌شويم و درست در زماني که مي‌روند يادمان مي آيد که چه حرفها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اينها در زندگي هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد

غربت

2008-03-18T23:08:00.006+03:30

بمیرد آنکه غربت را بنا کرد تورا از من، مرا از تو جدا کرد

هر که به من میرسد

2008-03-17T13:46:00.015+03:30

هر که به من میرسد

بوی قفس میدهد

جز تو که پر میدهی

تا بپرانی مرا

مي خوام دستاتو بگيرم تو بموني من بميرم

2008-03-12T00:48:00.005+03:30

به چشماي خودت قسم

ديگه بهت نمي رسم

وصال تو خياليه

واي كه دلم چه حاليه

بازياي عروسكي

آخ كه چه حيف شد كودكي

يه كم برس باز به خودت

مي خوام بيام تولدت

اونوقتا اينجوري نبود

راهت به اين دوري نبود

حالا كه عاشقت شدم

نيستي ديگه مال خودم

پاييز چه فصل زرديه

عاشقيم چه درديه

گم شده باز بادبادكم

تو نمي ياي به كمكم ؟

مي خوام دستاتو بگيرم

تو بموني من بميرم

عاشقي ام نوبتيه

آخ كه چه بد عادتيه

من نگرانم واسه تو

قبله ء ديگران نشو

اشكم به اين زلاليه

دل تو از من خاليه

تو مه عشق تو گمم

هلاك يه تبسم

تو شدي مال ديگري

چه جور دلت اومد بري

قفلا كه بي كليد شدن

چشا به در سفيد شدن

چه امتحان خوبيه

دوريت عجب غروبيه

بارون شديده نازنين

از تو بعيده نازنين

خاطره رو جا نذاري

باز من و تنها نذاري

اونوقتا مهمونت بودم

دنيا رو مديونت بودم

اونوقتا مجنونم بودي

كلي پريشونم بودي

قصه حالا عوض شده

صحبت يه تولده

قلبت رو دادي به كسي

يه كم واسم دلواپسي

مي ترسي كه من بشكنم

پشت سرت حرف بزنم

من مني كه بوسيدمت

تو اون غروب كه ديدمت

تو واسه من ناز مي كني

ناز مي كشم باز مي كني ؟

اين رسمشه نيلوفرم

من كه ازت نمي گذرم

ستارمون يادت مي ياد

دلواپسم خيلي زياد

فقط تماشا مي كني

بعد عشق و حاشا مي كني

مي گي گذشت گذشته ها

چه راحتن فرشته ها

سر به سرم كه نذاري

بگو يه كم دوسم داري

نمي موني من مي مونم

ميري يه روزي مي دونم

اولا مهربونترن

اونايي كه همسفرن

اشك منم كه جاريه

نگه دار يادگاريه

مي سپرمت دست خدا

يه كم دوستم داشتي بيا

تماشایی ترین تصویر دنیا می شوی گاهی

2008-03-11T14:18:00.037+03:30

تماشایی ترین تصویر دنیا می شوی گاهی

دلم می پاشد از هم بس که زیبا می شوی گاهی

حضور گاهگاهت بازی خورشید با ابر است

که پنهان می شوی گاهی و پیدا می شوی گاهی

به ما تا می رسی کج می کنی یکباره راهت را

ز ناچاریست گر هم صحبت ما می شوی گاهی

دلت پاک است اما با تمام سادگیهایت

به قصد عاشق آزاری معما می شوی گاهی

تو را از سرخی سیب غزلهایم گریزی نیست

تو هم مانند حوا زود اغوا می شوی گاهی

خيلي عزيزي واسه من ، ولي زمونه بي وفاست

2008-03-11T14:18:00.036+03:30

به چشم من نگاه نكن ، دوباره گريت مي گيره

ساده بگم كه عشق من ، بايد تو قلبت بميره

فاصله بين من و تو ،‌ از اينجا تا آ سموناست

خيلي عزيزي واسه من ، ولي زمونه بي وفاست

قسم نخور كه روزگار ، به كام ما دو تا نبود

به هر كي عاشقه بگو ، غم كه يكي دو تا نبود

بگو تا وقتي زنده‌ام ، نگاه تو سهم منه

هر جاي دنيا كه باشي ،‌دلم واست پر ميزنه

براي اين در به دري ، تو بهترين گواهمي

دروغ نگو ، كه مي دونم هميشه چشم به راهمي

عاشق كشي

2008-03-11T14:18:00.035+03:30

اگه با ديدن من غم رو دلت جون ميگره
ميميرم كه تا ابد قلب تو آروم بگيره
اگه با بودن من باغ تو ويرون نميشه
ميرم اما ميدونم دل بي تو ديوونه ميشه
مرهمي از شب چشات واسه قلبم نداري
خورشيدي اما خبر از دله تنگم نداري
هرچي كه درد منه باشه الهي خوشيتون
كاشكي قربوني بشم توراه عاشق كشيتون
فك نكن كه بي كسم خدا به دادم ميرسه
كوه به كوه ولي آدم به آدم ميرسه

شعر خود جلوه ئي از رويش شد

2008-03-11T14:18:00.034+03:30

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ

نيست ياري كه مرا ياد كند

ديده ام خيره به ره ماند و نداد

نامه اي تا دل من شاد كند

خود ندانم چه خطائي كردم

كه ز من رشته الفت بگسست

در دلش جائي اگر بود مرا

پس چرا ديده ز ديدارم بست

هر كجا مي نگرم, باز هم اوست

كه بچشمان ترم خيره شده

درد عشقست كه با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چيره شده

گفتم از ديده چو دورش سازم

بي گمان زودتر از دل برود

مرگ بايد كه مرا دريابد

ورنه درديست كه مشكل برود

تا لبي بر لب من مي لغزد

مي كشم آه كه كاش اين او بود

كاش اين لب كه مرا مي بوسد

لب سوزنده آن بدخو بود

مي كشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خود كه چه شد آغوشش

چه شد آن آتش سوزنده كه بود

شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم كه ز دل بردارم

بار سنگين غم عشقش را

شعر خود جلوه ئي از رويش شد

با كه گويم ستم عشقش را

مادر, اين شانه ز مويم بردار

سرمه را پاك كن از چشمانم

بكن اين پيرهنم را از تن

زندگي نيست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حيران نيست

به چكار آيدم اين زيبائي

بشكن اين آينه را اي مادر

حاصلم چيست ز خود آرائي

در ببنديد و بگوئيد كه من

جز او از همه كس بگسستم

كس اگر گفت چرا؟ باكم نيست

فاش گوئيد كه عاشق هستم

قاصدي آمد اگر از ره دور

زود پرسيد كه پيغام از كيست

گر از او نيست, بگوئيد آن زن

ديرگاهيست, در اين منزل نيست

سر رات خدا مي دونه چند تا دل ويروونه كردي

2008-03-11T14:18:00.033+03:30

توي اردوگاه قلبت منم يك اسير جنگي

تو منو شكنجه ميدي توي اين قلعه سنگي

همه سرزمين چشمام توي اشغال نگات

عشق و احساس قشنگم تو غنيمت پاهات

من تو اون اسارت عشق حرف آخرو نوشتم

زير شلاق نگاهت بين دوزخ و بهشتم

يه شكست خورده عشقم توي رزم نابرابر

كاشكي زنده نمي موندم توي اون خاكريز آخر

هنوز تركشاي حرفات توي عمق گريه هامه

اين ترانه هاي زخمي پشت سنگر صِدامه

واسه فتح دل سادم موندن و بهونه كردي

سر رات خدا مي دونه چند تا دل ويروونه كردي

رفتم که تو باور کنی دارم محبت می کنم

2008-03-11T14:18:00.032+03:30

نام تو را آورده ام دارم عبادت میکنم

گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت می کنم

دستت به دست دیگری از این گذشته کار من

اما نمی دانم چرا دارم حسادت می کنم

گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم

شاید تو با خود گفته ای دارم اطاعت می کنم

رفتم کنار پنجره دیدم تو را ......... بگذریم

چیزی ندیدم این چنین دارم رعایت می کنم

من عاشق چشم توام تو مبتلای دیگری

دارم به تقدیر خودم چندیست عادت می کنم

تو التماسم می کنی جوری فراموشت کنم

با التماس اما تو را به خانه دعوت می کنم

گفتی محبت کن برو باشد خداحافظ ولی

رفتم که تو باور کنی دارم محبت می کنم

همه جا زمزمه ء عشق نهان من و توست

2008-03-11T14:18:00.030+03:30

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من و توست
گوش کن با لب خاموش سخن می گویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست
روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
حالیا چشم جهانی نگران من و توست
گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسید
همه جا زمزمه ء عشق نهان من و توست
گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ارنه
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست
این همه قصه ء فردوس و تمنای بهشت
گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست
نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل
هر کجا نامه ء عشق است نشان من و توست
سایه ز آتشکده ء ماست فروغ مه و مهر
وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

با قهر و مهرت خوشدلم ، کز عشق بیمارم کنی

2008-03-11T14:18:00.016+03:30

یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی
نازت کشم نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی
بر من پسندی گر منم ، دل را نسازم غرق غم
باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی
گر رانیم از کوی خود ، ور باز خوانی سوی خود
با قهر و مهرت خوشدلم ، کز عشق بیمارم کنی
گر رانیم از کوی خود ، ور بازخوانی سوی خود
با قهر و مهرت خوشدلم ، هر عشوه در کارم کنی
من طایر پربسته ام ، در کنج غم بنشسته ام
من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کنی
من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام
یار من دلداده شو ، تا با بلا یارم کنی
ما را چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان
رحم آخر ای آرام جان ، بر این دل زارم کنی
گر حال دشنامم دهی ، روز دگر جانم دهی
کامم دهی کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی